En Uniόn y Libertad

Eπετειακό (και νοσταλγικό)

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008 8:24 μμ |

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιον μπορεί να ενδιαφέρει αυτό το post. Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο ξεκινούσα να κάνω πραγματικότητα ένα όνειρο. Παταγονία και Γη του Πυρός: Δεκαέξι μέρες, οκτώ πτήσεις συνολικής διάρκειας 40 ωρών (χωρίς τις αναμονές), δεκάδες εκδρομές με τρένα, πούλμαν και καταμαράν, πολλά χιλιόμετρα trekking, ψωφόκρυο, μεγάλη ποσότητα κρέατος, πολλή σοκολάτα και 250 φωτογραφίες.
Ο Αργεντινός συνταξιδιώτης και σχεδόν αδελφός μου Mario, έφτιαξε αυτό το video, το οποίο έντυσε με Stereo Nova (ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς ανακάλυψε αυτό το τραγούδι) και εγώ έβαλα τις φωτό. Ήδη, οι περισσότεροι τις έχετε ήδη δει και συγγνώμη αν έχω γίνει κουραστικός.

Μια πρόταση: Για να καταλάβετε το μέγεθος των παγετώνων, δείτε τους στο Google Earth. Απλά γράψτε στην αναζήτηση Lago Argentino ή Glaciar Spegazzini ή Lago Onelli. Kαι περιπλανηθείτε. Θα με θυμηθείτε...

Μου δίνω μια υπόσχεση: Του χρόνου τέτοια εποχή θα είμαι στην Αργεντινή, για να κάνω ένα άλλο όνειρο πραγματικότητα. Σημειώστε το κάπου, ώστε αν δεν είμαι στην πατρίδα να έρθετε να με δείρετε. Εγώ θα σας δείρω το 2010, που έχουμε το επετειακό ταξίδι για τα 200 χρόνια της Αργεντινής και υποσχεθήκατε ότι θα έρθετε.

Τώρα που το σκέφτομαι: μήπως να ράψω από τώρα στο στρώμα τα λεφτά του ταξιδιού; Είναι η μόνη εγγύηση ότι δεν θα μου τα φάει καμία κωλοτράπεζα ...;

Οι επιλογές

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2008 8:11 μμ |

Διάβασα διάφορα post για την ομιλία Καραμανλή στην ΚΕ της ΝΔ. Μου άρεσε πολύ αυτό που έγραψε η Κατερίνα, ο Αρκούδος και ο Φώτης. Δύσκολα θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί τους.

Η ΝΔ εξακολουθεί να λειτουργεί όπως η ΕΡΕ το 1960. Αρχηγού παρόντος (και μάλιστα με τέτοιο επώνυμο) οι υπόλοιποι στέκονται προσοχή. Και χειροκροτούν για ώρες, επειδή ξέρουν ότι χωρίς αυτόν είναι χαμένοι. Έτσι και γίνουν εκλογές, όχι απλά θα χάσουν την εξουσία, αλλά καμιά 40αριά από δαύτους θα περνάνε από το Σύνταγμα μόνο για να ταΐσουν τα περιστεράκια. Είναι βλέπετε και οι ρεζερβέ έδρες για τους γιους και τις κόρες, οπότε δεν μένουν και πολλές για την πλέμπα. Και αν χάσουν την έδρα, οι περισσότεροι θα ρημάξουν. Τόσο πολύ που θα καταντήσουν γραφικοί με τις «παρεμβάσεις» τους.

Όσο για τους «αντάρτες», απλά μου θύμησαν μια φράση του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ (νομίζω): Δυστυχώς ορισμένοι άνθρωποι είναι πιο ασήμαντοι και από όσο και οι περιστάσεις θα τους ήθελαν να είναι.

Αλλά τι να το κάνεις; Στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς δεν παράγεται πολιτική. Οι ίδιοι οι βουλευτές κάνουν παραπολιτική, την οποία στη συνέχεια περιφέρουν ως άποψη ορισμένοι πλασιέ-δημοσιογράφοι: Δευτέρα παίζει ο ανασχηματισμός, Τρίτη οι πρόωρες, Τετάρτη η διαγραφή κανενός ασήμαντου, Πέμπτη οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του πρωθυπουργού (είναι προβληματισμένος, είναι εκνευρισμένος, είναι φουσκωμένος, πρήστηκαν τα μάτια του, έχει καούρες), Παρασκευή τα σενάρια συνεργασίας. Σάββατο-Κυριακή, ο θίασος αργεί.

Λατρεύω όμως τα μικρότερα μαγαζάκια. Πάρτε τον ΛΑΟπρόεδρο Γιώργο για παράδειγμα. Ξαφνικά βάζει όρους συνεργασίας με τη ΝΔ: να εγκαταλείψει τη χώρα η Ντόρα, να πέσει φωτιά να κάψει την παράγκα του Ρουσόπουλου, να μείνουν στην ίδια τάξη τα παιδιά της Μάρας και να βραχυκυκλώσουν όλα τα κλιματιστικά που έβαλε ο Κυριάκος στο πολιτικό του γραφείο. Επιπλέον, μας αποκάλυψε ότι βουλευτές της ΝΔ τον συμβουλεύονται. Το άκουσα και αυτό. Αλλοι πάνε στον πνευματικό τους, άλλοι στον ψυχολόγο, άλλοι στη μάνα τους, άλλοι στην γκόμενα, άλλοι στην πλατεία Κουμουνδούρου για να ξελαμπικάρουν και άλλοι πάνε και τα λένε στον Γιώργο. Ο νέος στρατάρχης Παπάγος της πεφωτισμένης λαϊκής δεξιάς.

Δυστυχώς, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα στην Αριστερά. Δεν μιλάω για την Αλέκα, αυτή ζει στον κόσμο των πουλιών. Οι άλλοι του Συνασπισμού είναι χειρότεροι: ο κυρ Αλέκος μας είπε ότι αντί για γάμο με το ΠΑΣΟΚ, καλύτερα να πάνε για πουρνάρια. Και ο Αλέξης συμπλήρωσε ότι δεν θέλει να τους δώσουν ένα κοκαλάκι να γλείφουν.

Υποθέτω ότι στη γλώσσα του ΣΥΝ, τα κόκαλα είναι η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τα πουρνάρια η μη συνεργασία ή αλλιώς η λεγόμενη «αριστερή διακυβέρνηση». Μάλιστα. Mαχαίρι να πάρω για τα πουρνάρια;

Κοίταξτε να δείτε, παλικάρια μου: αν πραγματικά ξέρατε τι θέλετε (κυρίως τι ΔΕΝ θέλετε) δεν θα φλυαρούσατε τόσο.

Κάντε και έναν κόπο: αποκτήστε εκ νέου μια αίσθηση του ΜΕΤΡΟΥ. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι το 5%. Τα υπόλοιπα -εκείνα τα 12άρια και 15άρια των δημοσκοπήσεων- είναι θεωρητικά.

Τέλος, λάβετε λίγο υπόψη σας ότι εκείνο το ευλογημένο ποσοστό των ψηφοφόρων που βγάζει κυβέρνηση (αυτό το 5-6% που μετακινείται) δεν συγκινείται καθόλου με ατάκες τύπου «ε, ας μην υπάρχει και κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές, who cares?».

Ο Σημίτης είχε πει μια σοφή ατάκα: αυτή είναι η Ελλάδα. Πράγματι. Ένα μάτσο παράγκες που η κάθε μία πιστεύει ότι είναι τουλάχιστον The Mall Athens. Και όλες μαζί περιφέρουν τη θλιβερή τους πραμάτεια σε καθημερινή βάση. Και εμείς σε ρόλο γκρινιάρη κομπάρσου.

Θα αλλάξει κάτι; Γιατί να μην αλλάξει; Εδώ η Λιάνα και ο Τζίμης φωτογραφήθηκαν με την Γιάννα (η Λιάνα εννοείται με τσιγάρο στο χέρι. Απλά ο personal assistant Νο 1.345 της Γιάννας είχε φροντίσει να ρουφά τον καπνό).

Και για να σοβαρευτούμε: προσωπικά δεν ζητάω από τους πολιτικούς να μου κάνουν τη ζωή καλύτερη. Ζητώ να μου δίνουν επιλογές, ώστε εγώ ο ίδιος να κάνω τη ζωή μου καλύτερη. Τους είναι τόσο δύσκολο; Αλλοι με λιγότερα φράγκα κάνουν περισσότερα.

Πρόθυμοι μαϊντανοί

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008 2:02 μμ |

Από αυτό το blog έχω πει και παλαιότερα ότι δεν ασχολούμαι με τράγους. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι παπάδες στις απομακρυσμένες περιοχές, όπου χωρίς καμία βοήθεια «την παλεύουν». Και καλά κάνουν. Αυτοί αξίζουν το σεβασμό μου, ενίοτε και την αγάπη μου. Και έχω γνωρίσει πολλούς.

Οι υπόλοιποι δεν έχουν θέση εδώ, γιατί προσβάλλουν την αισθητική μου. Επιπλέον, δεν μου αρέσουν τα μούτρα τους, τα λούσα τους, οι κουρσάρες τους, τα iPhone τους, η υποκρισία και η μισαλλοδοξία που βγαίνει κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους.

Εξηγηθήκαμε και συνεχίζουμε.

Μονή Βατοπαιδίου ή Βατοπεδίου (να με συμπαθάτε, αλλά δεν είδα το συμβόλαιο με το χρυσόβουλο του Παλαιολόγου για να ξέρω πώς γράφεται). Αυτή την ιστορία την έχω λατρέψει, γιατί τα έχει όλα: αυτοκράτορες, σουλτάνους, αγάδες, πασάδες, τράγους, οικόπεδα, ανταλλαγές, φιλέτα και φυσικά Έλληνες πολιτικούς. Οι τελευταίοι σε ρόλο πρόθυμου μαϊντανού.

Διάβασα στην Καθημερινή ότι ο μάνατζερ της Μονής Βατό, σενιόρ Εφραίμ ή κάτι τέτοιο, έχει κάνει το μαγαζί μπίζνα από τη δεκαετία του 1990. Με ισχυρούς φίλους και τα γνωστά. Έψαξα και βρήκα τη φωτό του.... Μεγάλη μούρη. Το βλέμμα του μου θύμισε εκείνον τον άλλο τον ρασοφόρο που μάζευε κάτι λεφτουδάκια για τα γεράματα και τώρα την παλεύει πίσω από τα σίδερα του Κορυδαλλού.

Βέβαια, ο σενιόρ Εφραίμ καλά κάνει. Γιατί να τα βάζουμε μαζί του; Σου λέει, μου το έδωσε ο αυτοκράτορας τέτοιος, έχω και κάτι κόκκινες βούλες, μην σας πω και το δαχτυλίδι του βασιλιά Isildur από τη Μέση Γη του Τolkien. Ξέρετε, ο βασιλιάς των Ανθρώπων που κατάφερε να κόψει το παλιόχερο του Σάαρον και να του πάρει το δαχτυλίδι (μετά το φόρεσε, μαγεύτηκε και έγινε της τρελής).

Λοιπόν, τη δουλειά του κάνει. Και φαίνεται ότι την κάνει πάρα πολύ καλά. Ξέρει τι δίνει και κυρίως τι παίρνει. Ας είναι καλά οι πρόθυμοι μαϊντανοί, που κάνουν μπίζνα μαζί του. You know, τα γνωστά πράσινα και μπλε ανθρωπάκια που χαρίζουν οικόπεδα έναντι σανού και μετά τρέχουν για μια φωτογραφία με παπάδες, ώστε να την δει ο χαχόλος ψηφοφόρος και να μαγευτεί.

Απορώ πώς ο σενιόρ Εφραίμ δεν σκέφτηκε να τους πουλήσει το καλύβι του Μπαρμπά Θωμά σε ανταλλαγή με το Athens Hilton. Χαλαρά το έπαιρνε, τέτοιοι μαϊντανοί που είναι.

Ελπίζω μόνο ο σενιόρ να τα βγάλει πέρα με το Κτηματολόγιο. Γιατί η θεία μου η Αμερσούδα που πήγε με το Χρυσόβουλο του Παλαιολόγου, της ζήτησαν το γνήσιο της υπογραφής του Παλαιολόγου ή έστω ενός Κομνηνού, ενός Λέοντα Σοφού.

Τους πήγε το αυτόγραφο της Μιμής ως Θεοδώρας συζύγου αυτοκράτορος Ιουστινιανού, αλλά δεν έγινε δεκτό. Και έμπλεξε.

* Στη φωτό η χείρα του τρισμέγιστου Κρίστοφερ Λι στο ρόλο του Σάρουμαν.

Πάμε παραλία;

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008 9:29 πμ |

Το 'Θ' της ΔΕΘ μου θυμίζει τα χρόνια μου στη βόρειο Ελλάδα. Ήταν το 1996, τότε που υπηρετούσα στο Σιδηρόκαστρο. Πήγαινα συχνά στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους νέους τότε φίλους μου και πάντοτε διηγούμαι την εξής ιστορία:
Μου είπαν μια φορά «θα πάμε για καφέ στην παραλία». Σούπερ, είπα και εγώ... Πάμε, λοιπόν, και αράζουμε σε μια καφετέρια. Και πιάσαμε την πάρλα. Η οποία πάρλα ήταν κυρίως να ακούω για τα καλά της πόλης «σε σχέση με εσάς», όπως χαρακτηριστικά μου επαναλάμβαναν.
Κάποια στιγμή είπα να κάνω μια αθώα ερώτηση: «τελικά, δεν θα πάμε στην παραλία;» Για να έρθει η απάντηση: «μα στην παραλία είμαστε!».
Εννοείται πως δεν ξανάνοιξα το στόμα μου. Ούτε ποτέ ρώτησα γιατί την πολυκατοικία την λένε οικοδομή. Ούτε γιατί το λεωφορείο λέγεται αστικό. Και το «ντεμέκ» φρόντισα να μάθω μόνος μου τι σημαίνει...
Κάποτε έκανα και την εξής γκάφα: κατέβηκα από τας Σέρρας με ΚΤΕΛ στη Θεσσαλονίκη (στα παλιά ΚΤΕΛ, πίσω από τον ΟΣΕ). Κατεβαίνω λοιπόν από το λεωφορείο με σκοπό να πάω στον ΟΣΕ. Και παίρνω ταξί. Μπαίνω μέσα και λέω στον οδηγό: «Στον σιδηροδρομικό σταθμό». Βάζει ταχύτητα ο χριστιανός και ξεκινά. Ρωτάω εγώ: «Είναι μακριά;». Φανταζόμουν ότι είναι όπως στην Αθήνα. Πού να το ξέρω; «Όχι, φτάσαμε», μου απαντά ατάραχος περίπου 1,5 λεπτό αργότερα. Καταλαβαίνετε πού έφτασαν τα μούτρα από την ντροπή μου...
Πρόσφατα διάβασα ένα ωραίο post του φίλου ndn, όπου εξηγούσε ουσιαστικά τι είναι η ΔΕΘ. Ομολογώ ότι θα βαριούμουν αφόρητα να πάω σε μια έκθεση για να δω περίπτερα υπουργείων. Να ήταν καναλιών, να πάω. Να πεταχτώ στο star να δω την Ελεάνα να φωνάξουμε θεά, αγάπη μου, θεά! να το ευχαριστηθούμε.
Να ήταν τα jumbo να πω, μάλιστα. Να πάω να δω τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη. Αλλά τώρα, στο υπουργείο Απασχόλησης, τι να δω; Την Πετραλιά να σκίζει τα Βαρέα και Ανθυγιεινά; Τη φαντάζεστε την εικόνα;
Και το Βελλίδειο, δεν λέω. Μεγάλο με ωραίες καρέκλες και ψεύτικες γλάστρες. Ιδανικός χώρος για ομιλίες και ανούσιες συνεντεύξεις Τύπου. Και για όσους εκνευρίζονται με τα όσα είπε ο πρωθυπουργός, εγώ αναρωτιέμαι ανάποδα: με τέτοιες ερωτήσεις που του έκαναν αυτοί οι σούπερ δημοσιογράφοι με ύφος χιλιών καρδιναλιών έκαστος, τι απαντήσεις περιμένατε;
Ελπίζω, πάντως, να υλοποιηθεί η εξαγγελία του πρωθυπουργού να κλείσει η ΔΕΘ και να γίνει Πάρκο με το όνομα: Μητροπολιτικό Πάρκο Νέλλυ Μυλωνά.
Και η ΔΕΘ να πάει μακριά. Πολύ μακριά.(Αραγε το Πάρκο θα ενωθεί και με την παραλία;)

Βουλή: Μαγικά στο χώρο σου

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008 10:35 μμ |

Δεν είχα σκοπό να κάνω αυτό το post, αλλά ο spy είπε ότι το έχω κάψει από την TV, οπότε δεν θέλω με τίποτα να τον απογοητεύσω. Επιπλέον, διάβασα και εκείνο το καταπληκτικό post της φίλης μου της akanonisti αφιερωμένο στο βιβλίο του Διονυσίου Χαριτοπούλου... ήρθε και έδεσε.
Που λέτε, σήμερα θα ακούσατε για την αποκάλυψη περί νοθείας στην ψηφοφορία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Το ΠΑΣΟΚ κατήγγειλε τα αίσχη που έγιναν στην «κορυφαία κοινοβουλευτική διαδικασία». Την οποία βέβαια διαδικασία το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αγνόησε και αποχώρησε. Φαίνεται όμως ότι δεν αποχώρησε και από το video room της Βουλής, όπου είχε πιάσει κολλητό τον φύλακα για να πάρει τις κασέτες. Και στις κασέτες είδαμε λοιπόν ένα παρεάκι εκεί στα μπροστινά τα έδρανα να ψηφίζει. Ήταν που λέτε και η Φεβρωνία, η οποία πήγαινε και ερχότανε με τα ψηφοδέλτια. Εκεί στη Βουλή ισχύει το έρχομαι στο χώρο σου να ψηφίσεις. Πήγαινε λοιπόν η Φεβρωνία στο χώρο του βουλευτή να ψηφίσει. Και μετά έπαιρνε η Φεβρωνία το ψηφοδέλτιο να περάσει face control από το scanner. Όταν λοιπόν το scanner έβλεπε ότι ο αγράμματος βουλευτής αντί υπογραφής είχε βάλει το σταυρό που έβαζε και στο χωριό του, τσίριζε. Και φώναζε τη Φεβρωνία, η οποία έπαιρνε το ψηφοδέλτιο και το πήγαινε πίσω στον βουλευτή. Και μετά το έφερνε πάλι η Φεβρωνία και το έδινε σε έναν άλλον. Το έπαιρνε ο άλλος, έκανε και ένα ψιλό κοζερί με τη Φεβρωνία τύπου «τον άθλιο πήγε και έπαιξε Χ το ΑΕΚ-ΠΑΟ» και το καταχωρούσε. Αλλά πριν το καταχωρήσει ο βουλευτής, έκανε και μια κυκλωτική κίνηση τύπου David Copperfield στην τσέπη.
Και έπεσε ο ΠΑΣόκος στην παγίδα. It's a scandal που τραγουδούσε και η μακαρίτισσα η Dusty Springfield. Εν τω μεταξύ, μην φανταστείτε ότι σε αυτή την «κορυφαία κοινοβουλευτική διαδικασία» ψήφιζαν ας πούμε να γκρεμίσουν τα σπίτια από τα δάση. Ούτε καν. Κάτι άλλα, που έτσι κι αλλιώς δεν θα ψηφίζονταν καθότι δεν έβγαιναν τα κουκιά.
ΤΟ ΚΚΕ που ήτο παρόν διαπίστωσε άμεσα ότι επρόκειτο για νοθεία. Ξέρουν αυτοί από νοθεία, λόγω των εκλογών σε εκείνα τα αλήστου μνήμης καθεστώτα. Στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν μια δικιά τους, αλλά μάλλον την μάγεψε ο Copperfield και έτσι όρκο δεν πήρε ότι είδε νοθεία. Και μεταξύ μας, καλά έκανε. Στο δε ΛΑΟΣ έκαναν ένα λογοπαίγνιο. Σιγουράκι.
Ο δε David Copperfield βουλευτής που ερωτήθη είπε «ό,τι και να σας πω ψέμματα θα είναι. Να δω και το βίντεο, γιατί στη μία τσέπη είχα και κάτι φυστίκια.»
Και στα κανάλια το βράδυ ο Καψής μέσα στην απορία. Σου λέει πώς έγινε αυτό το πράγμα να βάζει στην τσέπη φυστίκια και να βγάζει ψηφοδέλτια, δεν μπορώ να το καταλάβω. Και έλεγαν και έλεγαν και έλεγαν.
Ένα είναι σίγουρο: αύριο θα έχει ξηλωθεί εντελώς το παρεάκι στο video room της Βουλής. Και οι κασέτες στο εξής θα έχουν επάνω εκείνο το αντικλεπτικό που βάζουν και στο Ζara (Θάρα) και καλά για να μην τους κλέψεις το κουρέλι που κάνει €4.99.

Εντελώς ενημερωτικά, η Αγία Φεβρωνία ήτο καλογραία σε μοναστήρι της Μεσοποταμίας. Με εκθαμβωτική ομορφιά. Γιορτάζει στις 25 Ιουνίου (να θυμηθώ να στείλω μιαν αζαλέα).

Σούπερ άρχισε ο μήνας...

Oι κλέφτες

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008 10:41 πμ |

Όταν ζούσα στην Αγγλία, πολλά μου έκαναν εντύπωση. Περισσότερο όμως δύο: η έστω και τυπική ευγένεια των ανθρώπων και το γεγονός ότι το κράτος καταρχήν σε θεωρεί τίμιο. Αν του δώσεις όμως αφορμή να σε θεωρήσει απατεώνα, σε τσακίζει.
Εδώ στην Ελλάδα δύο πράγματα κυρίως με ενοχλούν: η αγένεια και το γεγονός ότι το κράτος σε θεωρεί απατεώνα.
Το πρώτο θέμα το αφήνω. Πιάνω το δεύτερο με αφορμή τα μέτρα που μας πήρε ο (λέμε τώρα) υπουργός Οικονομίας. Τι μας είπε λοιπόν και αυτός ο υπουργός; «Είστε όλοι κλέφτες. Δεν μπορώ να το αποδείξω, αλλά είστε κλέφτες. Αρα, πληρώστε.»
Πάρτε για παράδειγμα την περαίωση. Σου λέει, δώσε τόσα να γλιτώσεις. Για μένα έτσι κι αλλιώς είσαι κλέφτης. Αρα, έχεις κλεμμένα στο στρώμα της γιαγιάς σου.
Και βέβαια, ο μεν αληθινός κλέφτης ΙΣΩΣ τα δώσει, γελώντας μέσα του γιατί του ήρθε τζάμπα, ο δε τίμιος θα κόψει το λαιμό του, γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. «Πού να μπλέξω με την κάθε ανοργασμικιά διευθύντρια ΔΟΥ να με ψάξει» σκέφτεται. Και με το δίκιο του.
Μετά έρχεται ο υπουργός και σου λέει: «Τα μέτρα που σας πήρα δεν πλήττουν τους μικρομεσαίους». Έτσι είναι μανίτσα μου. Αλλωστε η αύξηση 20% στα Τέλη Κυκλοφορίας ποιον πλήττει; Ποιοι έχουν αυτοκίνητα; Κάτι αντιπαθητικές κομμώτριες στο Μπουρνάζι και τα πλουσιόπαιδα. Οι υπόλοιποι πάνε με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Και δεν σταμάτησε εκεί ο κιθαρίστας υπουργός: «Έχουν να αυξηθούν τα Τέλη τρία χρόνια». Πες το έτσι! Είχες τέτοιο κολοσσαίο επιχείρημα! Είναι γνωστό άλλωστε ότι η αύξηση στα Τέλη είναι κάτι σαν νομοτέλεια. Ανοιξη-Καλοκαίρι-Φθινόπωρο-Χειμώνας, Λόλα, να ένα μήλο. Μίμη, φάε μια αύξηση.
Θα μου πεις, τι να γίνει; Να σας πω τι να γίνει. Να πει κάποιος επιτέλους το αυτονόητο: Δεν έχουμε χρήματα, γιατί τα ρίχνουμε σε ένα τεράστιο, σπάταλο και διεφθαρμένο Κράτος που δεν παράγει τίποτα. Και σας προσφέρει ΚΑΚΙΣΤΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΟΣΤΟΣ. Αρα, σας κατανοούμε όταν το κλέβετε. Και εμείς στη θέση σας το ίδιο ακριβώς θα κάναμε. Η οικονομία μας είναι σκατά γιατί λειτουργεί στη λογική της σοσιαλιστικής Βουλγαρίας: Κρατισμός της πλάκας, ανταγωνιστικότητα της πλάκας, οικονομία της αγοράς για γέλια και κλάματα. Πάρτε για παράδειγμα το καρτέλ των «κλειστών επαγγελμάτων». Από τα μεγαλύτερα διακομματικά αίσχη όλων των εποχών.
Έχετε εσείς ποτέ ακούσει τίποτε από όλα αυτά; Εγώ όχι. Είδατε ποτέ μέτρα στην ουσία του προβλήματος; Εγώ όχι. Μόνο κάτι αρλούμπες ακούω από το ΠΑΣΟΚ τύπου «θα μειώσουμε τις δημόσιες δαπάνες» και τη γνωστή σαχλαμάρα που περιφέρει η Αριστερά.
Πιστεύετε ότι θα ακούσετε ποτέ κάτι για την ουσία του προβλήματος; Εγώ όχι. Για αυτό και μονίμως θα την πληρώνουμε εμείς. Οι «κλέφτες».
Ας χαλαρώσουμε τουλάχιστον και ας απολαύσουμε τις θλιμμένες Μαρίες Μαγδαληνές της ΝΔ που βγαίνουν στα κανάλια με δάκρυα στα μάτια για να μας πουν ότι τα μέτρα ήταν απαραίτητα.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Κάποτε είχα μπλοκάκι. Το έχω βέβαια κλείσει. Όμως το θεωρώ βέβαιο ότι θα με θυμηθούν με την περαίωση. Προσωπικά, αν το λάβω, θα το βάλω σε έναν φάκελο και θα το στείλω στη διεύθυνση του κ. Αλογοσκούφη με την ένδειξη RETURN TO SENDER.

Αντε και του χρόνου

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008 10:18 πμ |

Διάβασα κάπου την αίτηση που κατέθεσε ο μίστερ Ιωαννίδης της δικτατορίας για την αποφυλάκισή του. Ο συγκεκριμένος -για εμάς τους νεώτερους- ήταν ο «σκληρός» της Χούντας και γνώρισε τρελλά μεγαλεία με το Πολυτεχνείο και το πραξικόπημα στην Κύπρο.
Δεν είχε κάνει ποτέ αίτηση αποφυλάκισης, όπως το υπόλοιπο παρεάκι, επειδή ακριβώς δεν ήθελε κανένα πάρε-δώσε με τη Δημοκρατία. Φυσικά, όταν τα χρόνια σε βαραίνουν και σε χτυπήσει και λίγο η άνοια, αλλάζεις γνώμη. Ακόμα και η σιχαμένη Δημοκρατία σου μοιάζει με την Αντζελίνα Τζολί και πέφτεις στα πόδια της.
Το γελοίο της υπόθεσης είναι τα όσα αναφέρει στην αίτησή του: Το κελί σκοτεινό, το προαύλιο γεμάτο άθλια υποκείμενα (που αν ήταν στο χέρι του θα τα εκτελούσε), ο εξαερισμός κακός, ο αστακός ψόφιος, το χαβιάρι μαύρο και η Moet-Chandon παλιά.
«Όλα αυτά δεν συνάδουν με τον πολιτισμό μας» αποφαίνεται. Προφανώς αυτά όλα τα έγραψε ο δικηγόρος του, γιατί ο ίδιος ο Ιωαννίδης σιγά μην ξέρει τι εστί πολιτισμός.

Υπάρχει ένα πράγμα στη Δημοκρατία που με ενοχλεί: ότι ακόμα και αυτοί που δεν την θέλουν, την επικαλούνται. Θεωρώ π.χ. πολύ πιο τίμιο τον αναρχικό που τα καίει όλα γιατί αυτό ειλικρινά πιστεύει, από τον κάθε καραγκιόζη που σιχαίνεται τη Δημοκρατία, αλλά όχι τα καλά που του προσφέρει. Και οι καραγκιόζηδες κυκλοφορούν ανάμεσά μας: στη Βουλή, στις ενορίες, σε ΟΛΑ τα κόμματα, στα καφενεία, στα blogs ...
Η Δημοκρατία, λέει, δεν εκδικείται. Ασφαλώς και δεν εκδικείται, για αυτό και οι χουντικοί δεν εκτελέστηκαν, όπως κάποιοι άλλοι το 1922, αλλά μπήκαν στη φυλακή. Για την ακρίβεια, σε κελιά πολυτελείας, ώστε να έχουν σήμερα το θράσος να διαμαρτύρονται για τον κακό εξαερισμό και τα σάπια πλακάκια. Τόσο πολύ δεν εκδικείται η Δημοκρατία που δεν θέλησε ποτέ να τους δώσει να καταλάβουν ότι μπήκαν φυλακή. Και να'ταν μόνο αυτοί...
Να με συμπαθάτε, λοιπόν, αλλά κακώς έγιναν δεκτές οι αιτήσεις τους.
Είναι προσβολή και πρόκληση. Δεν με αφορά το τι λένε, αφού έτσι κι αλλιώς βλέπουν αλλιώς τον κόσμο. Μπορώ εγώ να θυμώσω με ένα γεροντάκι που πιστεύει ότι με έσωσε από τον κομμουνισμό; Εδώ δεν θυμώνω με τις αρλούμπες των πολιτικών.
Με αφορά όμως ότι προκαλούν τον ανώνυμο που βασανίστηκε από τη Χούντα. Τον προκαλούν εξίσου χυδαία με εκείνον τον αλήστου μνήμης παπά, ο οποίος μας πέταξε στα μούτρα εκείνο το καταπληκτικό «δεν ήξερα τι γίνεται στο Πολυτεχνείο, γιατί μελετούσα». Τον προκαλούν εξίσου χυδαία με εκείνους που δεν έκαναν απολύτως τίποτα στη διάρκεια της Δικτατορίας και μετά έσπευσαν να πάρουν τον τίτλο του «αντιστασιακού», απαιτώντας από όλους να τους σέβονται.
Η Δημοκρατία, λοιπόν, έπρεπε να πάρει το χαρτί της αίτησης αποφυλάκισης και να το βάλει στο μηχάνημα που το κόβει σε μικρές λωρίδες. Για να μην γράψω τίποτα πιο χυδαίο.

Βέβαια, αν σας πω πώς η Δημοκρατία δεν εκδικήθηκε τους Αργεντινούς χουντικούς, κυριολεκτικά θα φρίξετε. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Εν τω μεταξύ, τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι σήμερα είναι η επέτειος αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Whatever.

Αριστοφάνης είναι ένας

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008 7:58 μμ |

Χθες πήγα στο Ηρώδειο για να δω τις Όρνιθες, την ιστορική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης που ανέβηκε φέτος με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννηση του Καρόλου Κουν. Είχα και τη θειούλα μαζί -δεινή χορεύτρια του tango- που μας ήρθε από τα εξωτερικά και είπα να την πάω κάπου καλά.
Ήταν καταπληκτικά. Το συγκεκριμένο έργο του Αριστοφάνη είναι τόσο διαχρονικό που με χαρά βλέπεις στοιχεία της σημερινής εποχής να δένουν άψογα με ένα κείμενο 2.500 χρόνων.
Κάπου διάβασα ότι εργάστηκαν τρεις γενιές ηθοποιών και καλλιτεχνών για να ζωντανέψουν αυτή την παράσταση. Αυτό τα λέει όλα νομίζω και επειδή δεν είμαι ειδικός, δεν θα πω τίποτε άλλο.
Μια μικρή λεπτομέρεια: ο φίλος μας ο Φώτης είχε κάνει ένα εξαιρετικό post για τον Λάκη Λαζόπουλο, υπενθυμίζοντας ποιος ακριβώς ήταν ο Αριστοφάνης. Διαβάστε το εδώ, αξίζει τον κόπο.

Διακοπές all inclusive

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008 12:28 πμ |

Μέσα Ιουλίου και οι περισσότεροι ετοιμάζονται να την κάνουν με ελαφρά. Επειδή ο apos είναι σχετικά πολυταξιδεμένος, αποφάσισε να κάνει προτάσεις διακοπών, ξεκινώντας με πρόσωπα που αγαπά (να κανιβαλλίζει):

Πέδρο Τατούλη: Εναλλακτικές διακοπές στη ζούγκλα της Κολομβίας για να μάθετε πώς γίνεται πραγματικά το αντάρτικο. Προλαβαίνετε δεν προλαβαίνετε, καθώς και εκεί έχουν αρχίσει να το κλείνουν το μαγαζί. Σε λίγο θα ψηφίζουν και νομοσχέδια του Καραμανλή (του ντόπιου).
Αλεκ Αλαβάνο: Παραδοσιακές διακοπές στην Τήνο. Και τον 15αύγουστο κάντε ένα κόπο να περάσετε από τη Virgen. Έχω αποκλειστικό: θα σας ψιθυρίσει στο αφτί να γυρίσετε και πάλι στην ηγεσία του ΣΥΝ, ώστε να μας απαλλάξετε από το χαζοχαρούμενο. Και να κόψετε τις κουλαμάρες τύπου «τα ιδιωτικά κολλέγια είναι πυρηνική βόμβα στα θεμέλια της παιδείας». Η υπερβολή βλάπτει όσο και η πολλή φασολάδα, είναι γνωστό αυτό. Οι Σχολές Μανώλα πυρηνική απειλή; Έλεος! Θα τρίζουν τα κόκαλα του Οπενχάιμερ.
Ζορζ Κατζαφέρη και ΣΙΑ: Ορθόδοξες διακοπές στο μοναστήρι της Ανω Δίβρης Ηλείας. Όλο το παρεάκι ε; Θα πάρετε βιβλιαράκια από το μαγαζί του Αδωνι και θα πάτε εκεί να μελετήσετε. Παράλληλα θα κάνετε και λίγη φασίνα, καθότι στη μονή ιδρύεται πριβέ φυλακή διά τα naughty boys της Εκκλησίας, yoυ know, μητροπολίτες με μακρύ χέρι και τέτοια. Και τα βράδια ο βουλευτής που πήγε φαντάρος για 45 μέρες θα σας λέει ιστορίες από το Στρατό. Και αν σκάσει μύτη το περιστέρι, please, η σκατοκουτσουλιά να πέσει στον ώμο του προέδρου. Θα είναι το γνωστό σημάδι από το Αγιο Πνεύμα. Και μετά όλοι μαζί θα τραγουδήσετε το I saw the sign των Ace of Base. Και στα κουβαδάκια να μαζέψετε μπόλικη λάσπη.
Αλέκα Παπαρήγα: Μαρξιστικές διακοπές στη Βόρειο Κορέα. Πού αλλού να πας βρε Αλέκα μου; Ακόμα και στην Κούβα το χαλάνε το μαγαζί. Και να σου πω μανίτσα μου, όλα καλά και ανθηρά και ξέρεις πόσο σε πάω, αλλά μην προσπαθείς να με πείσεις ότι με το κουπονάκι συντηρείς ραδιόφωνα, τηλεόραση, εφημερίδα και Σπίτι Λαού. Μόνο η ΔΕΗ να σου έρθει, σου κόβονται τα πόδια. Από την άλλη βέβαια, ούτε εγώ εμπιστεύομαι το «σύστημα» να μου ελέγξει τα οικονομικά μου, αλλά άμα πάω στην Εφορία και το πω αυτό, θα κάνουν νέο συκώτι από τα γέλια. Εκτός και αν θέλει να αναλάβει φοροτεχνικός μου ο Αντώνης Σκυλλάκος.
Παναγιωτάκη Βουρλούμη: Χλιδάτες διακοπές στο Grand Hotel Kempinski της Γενεύης. Ρωτήστε τον Μιχάλη και την παρέα του για τις παροχές, το μίνι μπαρ και τις μετακινήσεις. Και στη ρεσεψιόν μην πείτε ότι είστε πρότυπο-μάνατζερ στον ελληνικό δημόσιο τομέα. Βρείτε κάτι πιο χαριτωμένο.
Κρις Φώλια: Φτηνές διακοπές στη Σαντορίνη. Θα είναι μια μοναδική ευκαιρία να δείτε πώς τα 41 μέτρα κατά της ακρίβειας έχουν πάει πιο πάτο και από το Sea Diamond. Σαλατούλα χωριάτικη 10 έουρος; Τι διάολο; Η Paris Hilton την καθάρισε;
Γιωργάκη και Κωστάκη: Συνεχίστε τις διακοπές σας! Αυτό το κάνετε μια χαρά.

Λατρεμένους bloggers: Επειδή σας αγαπώ πολύ, προτείνω Ίο για σούπερ παραλίες και Αστυπάλαια-Νίσυρο για ησυχία και μηδέν εκμετάλλευση. Και οι μετακινήσεις μόνο με τα πλοία του μπαρμπά Γεράσιμου (Αγούδημου). Καλοκαίρι χωρίς «Ρομίλντα» δεν είναι καλοκαίρι. Ζω να ακούω από το μεγάφωνο τη μεγαλειώδη ανακοίνωση σε μια άγνωστη γλώσσα, που όμως ελληνιστί ακούγεται ως εξής: πάσετζερζ αρ κάιντλι ρικουέστεντ το ντιζεμπάργκ. Δε σιπ γουίλ σέιλ ιμίνταντελί (με διπλό τόνο).

* Η φωτό δική μου από τη Νίσυρο.

Με τον Federico στον Λυκαβηττό

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008 8:30 πμ |

Χτες την έβγαλα στο στατικότατο θέατρο Λυκαβηττού. Πήγα για να ακούσω το πιο καλό παιδί της Αργεντινής (και των thievery corporation), τον έναν και μοναδικό και εξαιρετικά αδύνατο Federico Aubele. Ο Fede είναι η μεγάλη μου αγάπη. Με την κιθαρούλα του, τη νοσταλγία του και την κοπελίτσα του σε ταξιδεύει σε μια Αργεντινή που ο ίδιος σίγουρα δεν γνώρισε (τόσο νέος που είναι), αλλά μάλλον άκουσε και διάβασε πολύ καλά. Μου θυμίζει τον εαυτό μου, εν ολίγοις.
Δείτε εδώ στο κλιπάκι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Λέγεται Postales (καρτ ποστάλ) και έχει εικόνες ενός παλιού Buenos Aires, που σίγουρα θυμίζει κάτι από μια Αθήνα του 1970 ή του 1980.

Δύο άλμπουμ: Gran Hotel Buenos Aires και Panamericana. Επίσης η κυρία Aubele (δηλαδή η Natalia Clavier) έβγαλε μόλις το άλμπουμ Nectar.

Μετά το Federico, η σκηνή γέμισε με τη hip hop μουσική των Κουβανών Orishas. Οι τύποι είναι κυριολεκτικά μάγοι. Ακόμα και εγώ που δεν ενθουσιάζομαι με την hip hop, ούτε με την κουβανέζικη μουσική γενικά (μην με μισήσετε όλοι μαζί), δεν μπορώ να πω ότι έμεινα αδιάφορος. Παράλληλα, βέβαια, κανιβάλιζα και την κοπελιά μπροστά μου, η οποία λικνιζόταν με στυλ λάτιν και ολίγη από «ανέβα στο τραπέζι μας κούκλα μου γλυκιά».

Απλά, δεν κατάλαβα πώς ακριβώς πάντρεψαν αυτούς τους δύο καλλιτέχνες σε μια συναυλία. Ουσιαστικά ήταν δύο ξεχωριστές από κάθε άποψη.
(ουφ, πάλι γκρινιάζω...)

« Παλαιότερα

Profile

apos

Το προφίλ μου

Κυνικός, μηδενιστής, γκρινιάρης, υπερβολικός, ισοπεδωτικός, απαξιωτικός, εσωστρεφής, δικηγόρος του διαβόλου, ελληνοαργεντινός (πες το από την αρχή!)

Ημερολόγιο

Μάρτιος 2010
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31